Ik wil geen klassieke kunstgalerij uitbaten maar wil schilderijen en beeldende kunst tentoonstellen in een interieur zodat bezoekers en geïnteresseerden geïnspireerd en geprikkeld worden.

 

CONCEPT

Inspireren & prikkelen

Ik wil geen klassieke kunstgalerij uitbaten maar wil schilderijen en beeldende kunst tentoonstellen in een interieur zodat bezoekers en geïnteresseerden geïnspireerd en geprikkeld worden. Deze inspiratie wil ik bieden door diverse stijlen aan te bieden. Ik wil op deze wijze ook graag jonge mensen in contact brengen met kunst.

Het is zoveel waardevoller om een klein werk te bewonderen dat uniek is en waar je elke dag kan naar kijken en kan van genieten. Het moment van genot is een moment van innerlijke rust waar je blij van wordt en een moment dat je inspiratie geeft in je eigen werk en leven.

De uitdaging die ik wil aangaan is tevens om te durven “kleur” in je leefwereld te brengen en om hedendaags & antiek te combineren.

MIJN VERHAAL

Mijn verhaal

Some things are meant to be’ door Liesbeth Swinnen

Some things are meant to be. Een veelzeggende uitspraak en tevens de naam van een werk van Liesbeth Swinnen. Vroeger zou ik zeggen hoe toevallig kan het zijn? Maar op mijn 45ste verjaardag en de start van mijn kunstgalerij het zoveelste bewijs dat niets toeval is en alles een reden heeft!

Komt wijsheid met de jaren? Stilaan denk ik van wel want als kind was ik een perfectioniste die pas keuzes maakte als alle pro’s en contra’s gekend waren en goed afgewogen; ik ben ook niet voor niets een weegschaal van sterrenbeeld. Opgegroeid in een ondernemersfamilie waarbij inzet en verantwoordelijkheid basiswaarden zijn en waarbij er altijd interesse is geweest voor antiek en mooie dingen.

Mijn passie voor schilderijen groeide met de jaren maar vond zijn oorsprong in de vele reizen die ik maakte met de bandensector. Een blijvend aandenken aan een mooi land op een originele manier maar vooral omdat ik de kunstenaars één voor één bewonder voor hun gave. Bovendien is er aan elk schilderij een verhaal verbonden zo kocht ik een klein olieverfwerkje in Dubrovnik van een jonge dame die met de centen op de zwarte markt dan fruit en groenten kon kopen, het land kwam net uit oorlog. In Zuid-Afrika werd ik verloren gewaand omdat de galerijhouder mijn werk maar bleef inpakken zodat het niet beschadigd zou worden tijdens de terugvlucht. In de zomer van 2011 ontdekte ik samen met mijn pa te Knokke de werken van Liesbeth Swinnen. We waren onze burelen aan het verbouwen en ik zag het werk onmiddellijk hangen in mijn bureau; alleen vond ik het andere werk ‘mijn hond’ ook zo mooi. Wat was ik ontgoocheld toen ik na een fietstocht met mijn ma ging kijken en de werken verkocht waren; niet één maar alle 2!

De rust die ik vond in het kijken naar kunst en mijn stille gedachten droegen ertoe bij dat ik mijn eigen weg & wil vond.

Toch hangen ze in mijn kantoor! De laatste dag van de vakantie kreeg ik van papa een grote zwarte envelop; een geweldig cadeau en ik kreeg daarbij de opdracht Liesbeth haar verhaal te lezen. Een carrière-vrouw in de reclamewereld die eerlijkheid nastreefde maar maskers moest opzetten om mee te blijven draaien in ‘het circus’ en het bekocht met haar gezondheid. Voor haar herstel begon ze te schilderen over wat ze had ervaren. Voor haar een manier om te zeggen wat ze al dan niet te zeggen had maar niet kan zeggen. Toen en nog steeds komt haar verhaal bij me binnen; het is oh zo herkenbaar. Op dat ogenblik -eind 2011- als ik dit bureau innam had ik ook al de nodige strijd als vrouw geleverd in de bandenwereld. Het was eveneens mijn visie dat eerlijkheid en rechtlijnigheid altijd zouden overwinnen! Mijn visie; mijn gedrevenheid; mijn ondernemersbloed; mijn ambitie; mijn verantwoordelijkheidszin, mijn perfectionisme; kortom “gehard aan de buitenkant met mijn masker op” zou ik doorgaan tot ik op de eerste rij in het circus kwam te zitten en toen begon het pas echt. Ik werd opgemerkt kreeg mogelijkheden aangeboden om te groeien om mijn marktvisie kracht bij te zetten; ik was ook vrij zeker van wie ik wel of niet vertrouwde en ik bleef vechten voor mijn waarden met volle overgave. En plots op een dag die in mijn geheugen staat gegrift; besefte ik dat men van mij ook een clown in het circus wou maken een trekpop maar ik ben geen trekpop, ik ben wie ik ben en alle clowns veranderden van masker en gelijktijdig vielen ook alle maskers af…zelfs het mijne. Ook al was ik gehard aan de buitenkant; binnenin blijf je jezelf en dit deed pijn het was einde 2015.

De weg was zwaar dat zal ik nooit ontkennen maar vandaag durf ik eraan toevoegen dat ik het wel de moeite waard vond om hem te gaan. De vele mensen die mij hielpen om deze weg te gaan ben ik ontzettend dankbaar; elk van hen hebben mij doen nadenken; ik heb geleerd stil te staan bij wat ik wil en niet wil en ik heb mezelf moeten herontdekken. Op die weg leer je wie je vrienden zijn, wie de mensen zijn met het juiste neusje op hun snoetje.

Ik hervond mijn elan om door te gaan vastberaden om er terug sterk te staan; ik klonk op een nieuw jaar maar 2017 bleek vrij snel te veranderen in een nieuwe zware weg toen mama ziek werd. De confrontatie met de broosheid en eindigheid van het leven maakten dat ik hier starend naar mijn schilderijen vaak nadacht over de woorden die mijn overleden grootouders hadden uitgesproken in hun laatste dagen en ze hadden gelijk. Het leven zoeft voorbij als een trein, je moet hard werken maar genieten hoort er ook wel bij, je hebt hier maar één leven dus doe wat je graag doet… en dacht ik terug aan iemand die me ooit zei dat ik een onderneemster was maar misschien eens moest nadenken over welke band ik met banden heb.

De rust die ik vond in het kijken naar kunst en mijn stille gedachten droegen ertoe bij dat ik mijn eigen weg & wil vond.  Banden zijn een deel van mijn leven maar niet mijn “ganse” leven!

Ik kan niet de vrouw zijn die ik ben in die bandenwereld er is een barrière die ik heel graag zou overwinnen maar waarvan ik weet dat ze blijft en daar heb ik vandaag vrede mee. Dat ik bovendien vriendschappen moest loslaten omwille van carrière heeft ook meegespeeld om op zoek te gaan naar een uitdaging waardoor ik in balans kom. Die uitdaging hervond ik door opnieuw diverse beurzen te bezoeken; het begon het weer te kriebelen. Onverwacht kreeg ik deze zomer de unieke kans van Liesbeth om de galerij in Knokke een weekje open te houden. Ik vond het super maar ook de leuke babbels met Liesbeth, de tips alsook haar stille wenken werkten inspirerend!

Toen we op 1 september haar nieuwe atelier gingen bekijken besloot ik wat appeltjes mee te nemen om de reacties van bezoekers te evalueren maar op zondag 2 september toen alles een plaatsje gaf heb ik gelijk de beslissing genomen om er dan maar voor te gaan. Ik vond dat ik mijn 45ste verjaardag een speciale herinnering moest meegeven. Dankzij alle mensen die op die korte tijd mee in het verhaal zijn gestapt en die van het eerste moment in mij geloofden heb ik deze realisatie kunnen verwezenlijken. Het is dan nu mijn uitdaging om vele mensen te mogen inspireren!

Kunstwerken

Een tipje van de sluier
ontdek & geniet

Contact

Contacteer me vrijblijvend
contacteer me

ADRES

Kasteelstraat 2
2220 Heist-op-den-Berg
E caroline@jespers.be
T +32 495 04 63 64

Connect

Newsletter

Privacy Settings
We use cookies to enhance your experience while using our website. If you are using our Services via a browser you can restrict, block or remove cookies through your web browser settings. We also use content and scripts from third parties that may use tracking technologies. You can selectively provide your consent below to allow such third party embeds. For complete information about the cookies we use, data we collect and how we process them, please check our Privacy Policy
Youtube
Consent to display content from Youtube
Vimeo
Consent to display content from Vimeo
Google Maps
Consent to display content from Google